Samgangnaskakkaföll

Vegna óviðráðanlegra aðstæðna er ég strandaglópur í Bs. Aires. Í raun réttri ætti ég, í þessum skrifuðu orðum, að vera stödd á herbergi Cosmotel hótelsins í öðru hverfi Parísar, sofandi einsog fallegt lamb við hrotunið móður sinnar. Þess í stað er ég að drekka vín í Floresta með litla bróður og vinum hans. Það væsir svo sem ekki um mig hér, ekki hægt að segja það: litli bróðir að "djamma" með hljómsveitinni sinni, Facundo fjöllistamaður að æfa sig í keilu-juggli og arkitektinn að downlóda fyrstu myndinni um Rambó. Sumir hlutir eru alveg eins og í öðrum löndum...
Nú, óviðráðanlegu aðstæðurnar voru sem sagt eldfjallaöskuskýin sem ferðast alla leið vestur frá Chíle og svífa hér yfir flugvellinum einsog hver önnur leiðindagrýla. Ég er alls ekki svo langt gengin að tilkynna chílenskum fjölmiðlum, með skoskum hreim, að ég hati landið þeirra, en var alveg við það samt síðastliðinn mánudag þegar ég átti að halda út. Ekki svo að skilja að ég vilji ekki dvelja lengur í minni heittelskuðu Argentínu, öðru nær. Það er ókynngi mín við Parísarborg og fjarlægðin við mæðgur mínar sem þyngja sinnið. Þó er óþarft að örvænta, því laugardaginn 18. júní mun ég stíga á Frakk-land til að vera viðstödd hátíðarkvöldverð til heiðurs móður minnar á einum fínasta veitingastað Parísar... og svo flýg ég á brott daginn eftir. Sólarhringur í París: hvað er meira töff en það?

Vatnsrigning

Það rignir. "Hvar?", spyrjið þið í örvæntingu, "hvar Gudda? Þú sem ferðast svo mikið um heiminn." Jú, satt er það, ekki get ég neitað því. En svar mitt við þessari spurningu er: í borg loftsins góða, hinni fögru heimsborg Amríku, Buenos Aires. Og vissulega er loft hennar hreint því kraftur guðanna dembir yfir okkur þrumum svo vér megum hræðast, eldglæringum svo sýn okkar fái nýjan kraft og baðar okkur síðan, endurfædd, í tærum vatnsflaumi. Á götunum renna stórfljót. Stígvélunum gleymdi ég heima. Ég trítla mér örlítinn spöl um bæinn. Heimilislaus maður með tvær tennur stoppar mig og spyr: "What is time?" Ég vil að sjálfsögðu gera manninum ljóst að ég er altalandi á hans tungu, dreg upp farsímann og svara alúðlega: "Son las doce menos tres, señor." "Twelve o'clock," svarar þá maðurinn. " Jú maður minn, rétt er það," segi ég, á lýtalausri kastilísku auðvitað. "Thank you, my friend." "Það var alveg sjálfsagt góði og hafðu það gott og vertu blessaður." Svona eru okkar minnstu bræður vel menntaðir hér í borg.
Er ég gúffa í mig pitsu á veitingastað ekki langt frá (það er að sjálfsögðu lítil einstaklingspitsa sem hentar dömu) kemur að mér kona. Þetta er svokölluð betlikerling með grófa mjaltastúlkuslæðu um höbbðið. Hún liðast aftan að mér og guðar útjaskaðri stílabók, stærð A5 með gormum, að mér. Mér bregður heldur við, lít í andlit konunnar, virði síðan fyrir mér stílabókina og reyni að stauta mig fram úr því sem þar stendur. Lít spyrjandi á konuna. Hún tekur að fletta síðum og benda mér á hitt og þetta pár í bókinni og líkur þessari sýningu á blaðsíðu með nöfnum á fólki. Hverju nafni fylgir peningaupphæð og heillaóskir. Nú hef ég staldrað það lengi við í nærveru konunnar (eða öllu heldur: ekki rekið hana nógu snemma úr minni nærveru) til að senda hana fjárlausa út á gvuð og gaddinn. Raunar finnst mér þetta þrælsniðugt fjáröbblunarprógramm og víla mér ekki við að gauka að henni aur. Hugsa sér: mæta með gestabók, vinda sér að næsta manni og tauta: gjörðu svo vel að gefa mér pening og þá færðu að skrifa hér í gestabókina mína og fá stað- og skjalfestingu á gæsku þinni.

Eldfjall

Það er farið að gjósa. Í næsta sveitarfélagi er fólki ráðlagt að halda sig inni við og troða blautum tuskum í alla hurða- og gluggakarma. Margar matvöruverslanir hafa þurft að loka og eldsneyti er ekki á hverju strái. Eldfjallið er í 100km fjarlægð frá bænum, í næsta landi, en öskuskýið hefur ferðast austur yfir fjallgarðinn og dembir sér yfir þennan helsta ferðamannastað svæðisins. Hljómar kunnuglega...en samt ekki. Hér er nefnilega ekki um að ræða Grænuvötn né Eyjafjallajökul og heldur ekki Kötlu. Ó nei, ég er að tala um hið chílenska eldfjall Puyehue. Já, dömur mínar og herrar, hér á suðurhveli jarðar (þar sem fólk labbar á hausnum) gjósa eldfjöll og trufla skíðaferðatúrista. Sama böggið alls staðar. Að vísu er ég ekki stödd í Bariloche þar sem öskufallið var sem mest, en ansi nærri. Það hittist reyndar svoleiðis á hjá okkur "mæðgunum" að við höfðum planað smá helgarferð til Bariloche en ákváðum á síðustu stundu að breyta planinu og fara heldur til Neuquén (höfuðborgar fylkisins Neuquén) þar sem gamla þurfti að leita sér lækninga. Heppnar. Annars hefði ég bæði upplifað öskufall og lært á skíði í téðum bæ, Bariloche í Argentínu!